Obie strony są sobie wzajemnie potrzebne

Rozmowa z Januszem Reiterem, polskim dyplomatą, ekspertem ds. stosunków międzynarodowych, byłym ambasadorem Polski w Niemczech (1990-1995) oraz USA (2005-2007).

Minie wkrótce półtora roku odkąd administracja Baracka Obamy objęła władzę w Waszyngtonie. Jednym z głównych motywów kampanii wyborczej obecnego prezydenta było słowo-klucz change, czyli zmiana. Czy ta zmiana nastąpiła również w relacjach pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi? Na razie widzimy, że lista kwestii, w których obie strony mają odmienne opinie, wydłuża się. Nie odbył się również w Madrycie zaplanowany na wiosnę szczyt UE-USA. Jak skomentowałby Pan obecny stan stosunków pomiędzy tymi sojusznikami?

Rozmowa z prof. Alojzym Z. Nowakiem, dziekanem Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego

Próbą i sprawdzianem dla każdej organizacji jest kryzys. W tej chwili z taką sytuacją mamy do czynienia w strefie euro lub w szerszym kontekście w całej Unii Europejskiej. Jak Pana zdaniem Wspólnota sprawdza się jako organizacja? Jak zdaje ten egzamin?

Kryzys od czasu do czasu przeżywa każda organizacja. To, co w tej chwili obserwujemy w UE można określić mianem kryzysu ekonomiczno-politycznego. Obecnie Wspólnota oceniana jest w dużym stopniu z punktu widzenia gospodarczego. Należy jednak zwrócić uwagę, że jej geneza ma źródła polityczne. Dlatego, dokonując różnego rodzaju ocen, należy zachować pewien dystans oraz oceniać Unię również z punktu widzenia politycznego. Sprawne państwo, a kilka takich przykładów na świecie można wskazać, działa zazwyczaj znacznie efektywniej niż nawet najlepsza organizacja międzynarodowa lub regionalna. Nie chcę przez to powiedzieć, że należy przymykać oczy na wszystkie negatywne zjawiska, z jakimi mamy do czynienia w Unii, ale czasami trzeba zdobyć się na nieco większą dozę wyrozumiałości. Docenić bowiem trzeba fakt, że Unia zapewniła jednak Europie w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat pokojowy rozwój. Przez ostatnie 60 lat nie było na naszym kontynencie wojen.

Szczyt europejski, który odbył się w dniach 9-10 maja bieżącego roku, uchwalił utworzenie specjalnego mechanizmu stabilizującego wspólną walutę dysponującego funduszem w wysokości 750 mld euro. 440 mld euro stanowić będzie wkład krajów członkowskich na Europejski Mechanizm Stabilizacyjny, 60 mld euro pochodzić ma z budżetu Unii, a 250 mld euro zadeklarował Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Zadaniem tego mechanizmu jest powstrzymanie problemów w strefie euro zapoczątkowanych kryzysem finansów publicznych w Grecji i zapobieganie jego rozprzestrzenianiu się na inne kraje. Plan ratunkowy powiedzie się jednak i ocali wspólną walutę tylko wtedy, gdy głębokie reformy gospodarcze rozpocznie cała Unia Europejska, a dobry przykład dadzą, rozpoczynając ten proces, te państwa strefy euro, w których problemy się rozpoczęły.

Mniej bierności, więcej innowacyjności.

Rozmowa z prof. Jadwigą Staniszkis, socjologiem i politologiem, wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim i w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu, członkiem Polskiej Akademii Nauk.

Rok 2010 to dość szczególny okres w dziejach Unii Europejskiej. Jesteśmy świadkami zamykania się jednego rozdziału oraz otwierania się nowego. Kończy się przyjęta 10 lat temu strategia lizbońska, a jednocześnie Komisja Europejska ogłosiła na początku marca propozycję nowej strategii gospodarczej do roku 2020. Prawie w tym samym czasie rozpoczęła się kadencja niedawno powołanej nowej Komisji Europejskiej. A wszystkie te procesy zachodzą w sytuacji powolnego wychodzenia Unii ze światowego kryzysu ekonomicznego oraz zaburzeń w finansach publicznych kilku krajów strefy euro, jak Grecja czy Hiszpania. Jak Pani Profesor przewiduje dalszy rozwój sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej w Unii w ciągu kilku najbliższych lat?